
ОСТАНИ
Остани...
Кога ќе научам да те пораснам
и кога ќе научам да не ти се лутам
дури ме тргаш за прцлињава.
Остани и кога не сакам да те разберам,
и кога ми се лутиш оти сум била комплицирана,
остани за да се нишаме на нишалки
и да бидеме деца какви што навистина сме,
остани и кога ќе сум најжива
и најдосадна
и расплакана
и секаква каква не си навикнал да ме гледаш.
Остани и кога не ти кажувам ништо,
оти се плашам да проговорам,
оти знам колку сум глупава пред тебе
и колку сум сакана со тебе,
остани и ако ти кријам цел свет во себе
и кога не знам да лажам,
остани и учи од мене, повеќе од што научив јас од тебе.
Остани...
Да ме гледаш дури го пијам кафево горко
секое утро смешкајќи се да ми ја соголиш душава
како што ми го соголи телото
дури и подобро
и повистински.
Остани...
Да ја избркаш едноставноста од ова нештово, и дај и смисла,
натерај ме да ти пишувам како што не сум му пишувала никому.
Остани дури и кога те бркам, кога не ми требаш, кога не те сакам,
остани и сакај ми ја слободава со сето свое сивило и црвенило.
Остани...
За да патуваме заедно со другар ти и другарка ми,
оти за нас сите доволен ќе ни е по еден ранец на грбот
и соништата прибрани во него.
Остани за да го нахраниш детското во мене,
остани и натерај ме да облечам бело за прв пат,
па ќе танцуваме заедно, многу подобро од последниот пат,
многу подобро од што некогаш сме танцувале.
Остани и ако не знам да готвам,
кога ќе ја обојам косава портокалова
и ќе ми никнат кадрици низ неа,
остани и кога ќе си ги изгубам навикиве,
за да ми помогниш да си ги повратам
и да научам да си ги сакам
оти тие ти прават мене да ме сакаш.
Остани и среди ми ги мисливе...те молам.
Остани..кога ќе ми се измени стомакот,
за да го изгледаме заедно животот
кој се превртува во утробата моја.
Остани,
па заедно ќе го најдеме рајот кога ќе ми се смири душава
кога ќе дојди нашето затишје пред бура.
Остани...кога ќе ми провиснат перничиња под очиве,
кога ќе ми се прошират зенициве од премногу читање
и кога ќе ми попадни косава,
а детското во мене ќе царува само во очиве.
Остани...
да ме гледаш кога ќе престанам да зборувам,
кога ќе ме навјаса болеста
и ќе мораш да научиш да ме порасниш
...до наредниот живот.
Остани и кога ќе прекинам да пишувам,
па научи ти да пишуваш место мене...
оти мораш...
оти мораш да научиш да постоиш и за мене колку и за тебе.
Остани за да ми поклониш цвеќе и тогаш кога ме нема,
како што правеше дури бевме деца.
Остани...
како што остана во минатиот живот оти во овај не ни било судено.
Биди тука и во следниот,
за да го гледаме заедно како ги поместува границите на пропаста и убавото.
Остани оти сум јас таа и ти си тој,
дури и кога ќе се заборавиме,
дури и кога ќе се изгубиме,
дури и кога ќе стивниме.
Елена Атанасоска
- Календар на неработни денови во 2017 година
- Заштита на личните податоци